W sidłach fałszywej miłości

Dlaczego takie zjawisko w ogóle istnieje? Całe szczęście ja nie pozostaję w takim zakłamanym związku, ale boli mnie i wręcz przeraża, że dotyka to jedną z bliższych mi osób...
Zuzię znam w sumie krótko, siedem miesięcy. Jednak po takim czasie mogę stwierdzić, że jest to osoba bezpośrednia, wesoła, zwariowana i śmiała do ludzi. Jest jedną z najbardziej optymistycznych osób, jakie znam. To aż nieprawdopodobne, że tak pozytywna osoba trafiła na takiego chłopaka...

Nie rozumiem, jak można kochać kogoś tak chamskiego, ordynarnego, zaborczego i pozbawionego szacunku do ludzi. Jak można kochać kogoś, kto nie jest do końca wierny? Jak można kochać kogoś, kto sprawia nam więcej przykrości niż daje szczęścia? Jak można kochać kogoś, kto odbiera nam możliwość bycia sobą? Moim zdaniem to bardziej przywiązanie i strach przed byciem samą niż miłość. Tym bardziej, że miłość w związku musi być odwzajemniona, a z jego strony to raczej nie jest kochanie tylko potrzeba posiadania kogoś na własność. Nie rozumiem, dlaczego ludzie nie potrafią się uwolnić od tak toksycznego związku...

Może to dziwne, że postanowiłam tutaj to opisać, ale jeśli coś dotyczy moich przyjaciół, to wpływa to również na mnie. Po sytuacji opisanej nieco w poprzednim poście w roli głównej z moją "byłą przyjaciółką" (wiem, śmiesznie to brzmi) nie potrafię być obojętna na innych. 

Ten post jest swego rodzaju "rozgrzewką" przed jutrzejszą bardzo trudną rozmową z Zuzią...